50% recykleren + 80% boleo naar het verre Oosten.

Leve de Boleo! 

Hier in de naaikamer rolden er al enkele vanonder de machines.

... enkele zelfs met aanpassingen ...
patroon 80% - langere draagriem - georganiseerde binnenzakken
(zie lager)

Een nieuwtje: de naaikamer werd intussen een naaihoek.

zodat ik meer ruimte heb om te dansen!
(maar te tafels zijn snel weer bijgeplaatst)

Vanaf nu naaien de juffertjes ook meer op verplaatsing.

Terug naar de Boleo.

 Het eerste exemplaar is van Sophie C!

Ikzelf printte de Boleo af op 80%*, 

wat eerder een sjakosj oplevert. 

Elke maakte een exemplaar op 90%
(ik ben wel benieuwd naar haar foto)

* Let op: na herschalen pas je twee dingen aan:
1. de cirkel iets groter maken 
niet zo groot als 100%, iets ertussenin volstaat

2. de riemen langer maken.
Hoe? 

Maak eerst je zak en bepaal dan pas de lengte.

Gebruik het herschaalde patroon,

maar steek er in het midden een recht stuk tussen.

Ik maakte een vrij lange riem.

En neen, ik heb de cirkel niet vrij geborduurd,
(ik hou meer van een strak lijntje)
maar gebruikte een handig voetje.

Mijn eerste ervaringen

vertaalde ik naar mijn tweede exemplaar, 

omdat ik mijn sleutels moeilijk vond:

organiseerde ik de zakken 

(naar een idee van Wendy, andere uitvoering).

De bloemen zijn een oud gordijn (recykleren)

het groene bracht ik zelf mee uit China

en de tas ...

is NU onderweg naar China 

om het Oosten te verkennen 

voor een maand of vier 

(snif - maar met de Boleo reis ik ook een beetje mee)

Mooie reis!!

Groetjes,
Nele

Geen ijverig wijf

Aan al diegenen wiens naaitempo ook niet zo verschroeiend hoog ligt, alhier misschien wat geruststelling: het mijne dus ook niet. Maar hij is af, die zak. Het begon ongeveer drie maand geleden. Het stokte bij de woorden ‘attach the straps’. Ja, zover was ik ook al, but … er .. HOW am I supposed to attach them? Geen zin in getorn, dus werd het geschuif … langs de kant en voor me uit. In feite was het niet zo moeilijk en wees het zichzelf uit. Ik ben erin geslaagd zonder hulplijn. Enkel het topstitchen wil nog niet fantastisch lukken. Iemand tips?
Trouwens, die IJverige Wijven verdienen hun naam. Ikzelf die stempel dus nog niet echt.


Ik maakte gisteren wel een boekentas op een drafje, van begin tot eind drie uur volgens dit patroon. Dus het hoeft niet altijd lang te duren. Achteraf bekeken beetje vreemde stofkeuze: fleece voor de stevigheid, gezelligheid en warmte (?) in de boekentas. Na zo’n zomer lijkt me waterdichte stof een betere keuze. Da’s dan voor de volgende keer, net als het pimpen.



En dan hier nog iets dat ook homemade is, maar dan niet in mijn home. Hemd gemaakt door een vriendin, en dju dat wil ik ook kunnen. In het hemd zit wel mijn zoon. Dat kan ik dan weer wel.

Kledij met label 'Sophie C'

Joepie! Mijn berichtje heeft navolging. 

Deze foto's kreeg ik enkele weken terug in mijn mailbus.

Bij Anke krijgen we de herfstcollectie, hier gaat het tot de lente!

Even voorstellen: Sophie C. naaide lang gelden al.
Ze kreeg vorig jaar het naaivirus weer te pakken via haar buurvrouw Anke.

Samen zijn het twee naaisters die elkaar steunen,
aanmoedigen
en ook soms wel wat uitdagen
("als zij dat kan, probeer ik het ook")

En mét resultaat!

Dit tasje is een zeer grote ritstas, 

zonder flapjes,

met 4 x hoekjes
(zoals hier uitgelegd staat).

De riem zit via de hoekjes vast.

De zak in de zak

Bon, als reactie op dit: stimmt, niet publiceerbaar, hierbij het bewijs. Maar ondertussen doe ik het toch, dat publiceren.

En als reactie op dit: ik praat er veel over en ik schrijf er nu over, maar echt 'maken', ho maar :)

Ik ging een tweetal weken geleden hierheen, let wel, ik ging naar de gewone bijeenkomst, niet naar de workshop in de veronderstelling dat dit volledig overbodig zou zijn. Ik zou daar wel eens tonen hoe snel ik zo'n omkeerbaar zakske in elkaar zou zetten ... tot ik besliste dat ik mijn zak niet zou omkeren en ik er dus een zakje in wou. Eindresultaat: geknipte stof én een (uiterst slordige) zak in een zak. En inderdaad, hij hangt zelfs niet in't midden. Meer nog, ik stikte hem gewoon op het blauwe, zeer lichte katoentje en ik krijg terstond visioenen van hoe dat zal doorscheuren. Verstandige beslissing: de hele boel ontmantelen en vlieseline op de blauwe stof aanbrengen. De ontmantelfase is al achter de rug, nu de rest nog.

Blijkbaar maken naaisters bepaalde periodes door, dat bevestigden deze en deze ervaren wijvekes mij. Daar zouden zijn: de bloemenfase, de vlaggenfase, de sponsfase, ... ik bevind me momenteel nog in de 'prullen met Ikea-stofkes'-fase.

Enfin, ik sleep mijn naaimachine binnenkort 1000km verder in de hoop dat ik daar het geduld en de precisie zal vinden dit werk te voltooien. Ondanks gewaardeerde tips (strijk de naden, knippen aan de hoeken alvorens te draaien) bleef de zak in de zak gebombeerd. Misschien had dat niet dubbel gemoeten?

We zien wel of het ooit lukt, I'll keep you posted!

Als afsluiter nog een warme oproep naar de andere juffertjes. Ik zag al één en ander verschijnen bij Sophie C. op facebook en ik was wreed onder de indruk: broekjes, rokken, kleedjes, een tas.

Jullie doen meer en beter. Laat dat zien!

zever en ritsen

Maandag circuleerden er twee activiteiten onder de aanwezige juffertjes: ritstasjes en zeverlapjes.

Voor de ritstasjes gebruikten we deze fantastische handleiding.
Sophie C nam de hoekjes weg en zorgde zo voor volume (kleinste versie), ik* maakte de hoekjes rond en zorgde voor een binnenzakje (groene versie) en Anke deed het rechttoe-rechtaan (bloemenversie) waardoor ze nog tijd had voor een aantal haarlinten.



En dan de zeverlapjes. Deze blijken echt nodig voor kinderkens, zoals bijvoorbeeld hier.
Lynn (stitch'lin) maakte de bollenversie (achterzijde fleece) en Hanna de appelblauwzeegroene (achterkant groen, beiden T-shirtstof). En wat hebben we geleerd vandaag?

Gebruik altijd de juiste naald voor de juiste stof!

We leerden onszelf eigenlijk ook om dé perfecte zeverlap na te maken, maar daarvoor hebben we toch even onze hersenen moeten laten werken... Ik vertel u het hele verhaal.

Lynn maakte thuis (alvorens de geboorte van haar zoon - vooruitziend als ze is) al enkele zeverlapjes.

Hanna en Lynn hadden -onafhankelijk van elkaar- hetzelfde modelletje meegebracht dat ze absoluut wilden namaken. Dat wil al wat zeggen, he.

Waarom? Wel, het heeft wat stof teveel aan de nek, waardoor het lapke de zoon in kwestie omtovert in een stoere kerel (in plaats van in een zeverende baby).

Bestudeert u vooral deze foto maar eens.
(en meteen nog eens de foto bovenaan, u ziet, we zijn erin geslaagd om dit na te maken ... oeps, verklap ik al het einde van dit avontuur)

U ziet het, cool it is!

Voor de versie die Lynn er thuis van maakte, werkte ze twee keer met het patroon van de achterkant. Zeker niet onverdienstelijk: drie handige zevelapkes als resultaat (zie hoger). Maar ... de extra stof ontbreekt, en dat mysterie wilden we toch wel oplossen maandag.

Lynn, Hanna en ik braken ons hoofd erover en slaagden erin om het patroon na te maken. Hoera!
Dit waren onze ideetjes:
1. we maken patroon voor halve slab
2. achterkant: gewoon overnemen, klaar
3. voorkant: we verhogen de 'middellijn' met 6 cm
4. gefoefel met lintjes als 'meetlat', overnemen van de lijn aan de sluiting, ... leverde ons het perfecte (we willen niet onbescheiden zijn, maar het is wel echt perfect) patroon op!

Zoals ik al zei, en nu met enige trots herhaal: scoll naar boven en aanschouw de twee stoere zeverlapjes mét stof te veel aan de nek!

Als iemand het patroon en een werkbeschrijving wil, laat maar iets weten, dan schrijf ik een handleidinkje.



Zo samen aan projectjes werken is toch echt wel leuk en inspirerend.
Dit moeten we vaker doen!

Groetjes,

Nele

* eerlijkheid gebiedt me op te biechten dat ik het groene ritstasje hierboven zondagavond al maakte en maandag werkte aan een variant van de Eloleokringlooptas met geïntegreerd ritstasje, maar die is nog niet af ... wordt vervolgd!

Internationale swap - the end?

Op 12 juli besloot ik deel te nemen aan de internationale swap.
Begin augustus kreeg ik deze uitdaging in mijn mailbox:

mijn keuze gaat naar Leonore Fini en Judith Herzberg...
ik hou van natuurlijke materialen, om van oude dingen iets nieuws te maken
en van dingen die sfeer geven...

Ik toon jullie meteen het resultaat.

De kleuren zijn geïnspireerd op de keuken van de opdrachtgeefster, volgens mij is haar keuken dan weer geïnspireerd op dit schilderij van Leonore Fini.

Op de zak zijn nogal wat knopen te vinden. Niet zomaar een aantal knopen, neen, op de zak zijn er zeven knopen, op de riem nog eens zeven. Omdat ze iets met zeven blijkt te hebben.

Omdat ze aan het herstellen is van een operatie aan haar rug, stak ik er een kaartje van Odille bij met dit mooie gedicht van Judith Herzberg:

Mijn vader had een lang uur zitten zwijgen bij mijn bed.
Toen hij zijn hoed had opgezet
zei ik, nou, dit gesprek
is makkelijk te resumeren.
Nee, zei hij, nee toch niet,
je moet het maar eens proberen.

Opdracht vervult?

En dan over naar de praktische kant van de tas.


1. Patroon? 
De zak is gegroeid door te knippen, te stikken, te zoeken en zo verder. De basis komt van deze link. Het is zo eenvoudig dat ik het enkele weken geleden eens las en nu gewoon spontaan kon toepassen.


2. Stof?
De zak is gemaakt van een broek die ik op een rommelmarkt op de kop tikte. De voering komt uit een oude-meme-schort, waardoor de zak binnenin twee zakjes heeft.

3. Trukjes?
Ja hoor!

De zak sluit met een knoop waarrond een rekker gaat. Omdat dit soms spontaan opent, voorzag ik een schuiflintje (gemaakt van biais).

Om het lint langer en korte te maken, gebruikte ik een idee van .tonBouton. dat ik wat aanpaste.

Door hier en daar op het lint knopen te bevestigen, kan het lint de gewenste lengte krijgen. Sophie (.tonBouton.) doet dit met drukknopen (o.a. bij deze rugzak, maar ik vind geen foto waar je dat op kunt zien).

Deze swap was echt leuk om te doen. Eerst dat speurwerk en het laten rijpen, dan het experimenteren met kleuren en vormen. Ik heb enkele grenzen verlegd en nieuwe dingen leren kennen. Ik denk eraan om ook voor mezelf een gelijkaardige tas te maken!

Groetjes!

Nele

Thee

Ken je dat: cadeautjesspotten?
Tijdens mijn weekje Nia in Parijs had ik tijd om
1. Anke te leren kennen
2. vriendin te worden met Anke
3. Anke haar kleine gewoontes, voorkeuren en smaken te spotten

Dat leverde zondag volgend pakje op:

Wat is dat?? Je ziet het goed, hoor, het is een theeportefeuille.
Anke had altijd haar eigen theezakjes bij, gewoon in een plastiek zakje. Daar komt binnenkort verandering in.

Het spotten van kleuren en vormen leverde paars, oudroze en eenvoudige bloemen op. Zodus is de voorkant het volgende geworden:

Het cadeautjesspotten werd trouwens al veel toegepast, kijk maar eens hier (onderaan) en hier!

Als je nu ook gigantisch veel zin krijgt om een theeportefeuille te maken, ik haalde de handleiding hier.
En voor wie niet graag vertaalt en maten omrekent, hier zijn mijn notities (klik erop om het te vergroten).

P.S. ik voegde hier ook mijn notities voor de vlaggenlijn toe.
En ik ontdekte dat mijn potlood te licht is en niet goed inscant... nu ja, je moet het hier maar mee doen, hoor. 

Groetjes,

Nele

Ongegronde zakkenangst

Terwijl Miet diverse rokjes grondig wou inkorten (resultaat nog niet gezien?), gooide ik het over de luiertas-boeg. Ondanks pamperzakje zou het wel eens kunnen dat er voor het kind toch ook wel eens wat meer spullen moeten versleurd worden. Gezien dergelijke tassen vaak niet écht mooi zijn en veel vaker wel écht duur besloot ik er zelf één te maken. Het slaapzakkenverhaal (nog niet gepost, dat komt nog wel een keer. In't kort: een slaapzak zonder patroon maken is moeilijker dan met ...) indachtig besloot ik mij te inspireren op dit boek (SIMPLE sewing: juij) en op deze tas. (Voorlopig nog geen andere projecten uit het boek aangedurfd. Mijn tweede poging zal de snuggler zijn. Wie dit al eens maakte: alle tips zijn welkom.)

Neles argusoog en deskundigheid op gebied van luiertassen bemerkten dat de tas wel snel in elkaar zou zitten, maar wellicht minder bruikbaar zou zijn wegens te klein en misschien ook wel te weinig stevig. Gelukkig zette zij haar wiskundig brein aan het werk en ontwierp in zo'n vijf minuten tijd gewoon eventjes een andere tas. Ik zat erbij en keek ernaar. Na precies uitgerekend en uitgetekend te zien hoe de beschikbare stof * ten volle benut zou worden kon ik beginnen knippen. (* stof, 't is te zeggen: eigenlijk toile cirée, voor de stevigheid, want tassen met voering dat lijkt me een brug te ver.)

Daarna zat de tijd erop en moest ik noodgedwongen alle afzonderlijke stukken achterlaten en een pauze inlassen wegens reisplannen.

Een goeie week later: donderdag naaidag bij Anke en Sophie zou ik de tas wellicht wel kunnen afwerken. Ware het niet dat een vreemdsoortige angst mij overviel: zou ik dat ding echt in elkaar kunnen krijgen? En moeten er zakken in de zak en welke moeten dat zijn en hoe gaat dat precies? En wat is stap 1 en 2 en hoeveel stappen zal mij dat kosten? En neen, ik wou Nele niet de hele tijd van haar werk halen om leerlinggewijs telkens te checken hoe en wat en ...

Gevolg: ik spendeerde de ochtend met talmen en lummelen. Twee te vermijden werkwoorden op een naaidag. Ik ging wederom naar huis met stukken geknipte stof en nog steeds geen tas in het vooruitzicht.

(Trouwens, heb bij Anke en Sophie ook geen afgewerkt product gezien bij vertrek. Ze werkten aan een zomerkleedje voor hun dochters mét patroon. Ook hier ben ik benieuwd naar het resultaat!)

Vrijdag (na een ochtendje uitstelgedrag) dan toch de machine bovengehaald en jawel (hoezee, juich en triomf!) het boeltje in elkaar gekregen. En ziehier het resultaat:

Eén en ander is voor verbetering vatbaar:

Zal de regen ondanks het gekozen waterdichte materiaal toch een weg vinden in mijn tas langs de opening aan de rits? En interessanter: is dit nog te verhelpen?

Hoe stikt men netjes een vierkant? Joost mag het weten ... Laat staan zo'n kruis erdoor.

Nele zei nog: voor je de rits inzet, eerst het bovenstukje afwerken met biais ... maar ik wist dat bovenstukje op het ritsmoment precies niet meer te vinden. Nu kan éénieder mijn fraaie zigzaksteek bewonderen .

Zakjes in de zak: misschien te hoog, te laag, te groot of te klein. Dat zal duidelijk worden bij gebruik.

In ieder geval is de zak zowel door mens als buggy draagbaar.

En de conclusie van de zaak is: zelfs zonder stappenplan kan een leek een bruikbare tas naaien. Maar toch neem ik me voor volgende keer echt wel een keertje een handleiding te gebruiken. Kwestie van zelfs ongegronde angst niet meer te laten opduiken.