Nieuw leven

Amai, dat heb ik hier probleemloos nieuw leven ingeblazen, dat is duidelijk :)

Zelf moet ik ook schuldig pleiten, naast af en toe een kind (nieuw leven in zijn puurste vorm, toch?) en wat naaisels, produceerde ik voorlopig geen blogpost. Maar bij deze dus!
En oh ja, sommige juffertjes zijn wel zeer actief, maar dan op andere fronten!

Wat deed ik (onder andere) de voorbije 7 maanden:

Aangezien de zoon tien dagen langer bleef zitten dan ik gepland had, werden er nog twee jacobbroeken gemaakt. Ik hoorde hier en daar waaien dat het patroon smal zou zijn en het zou mij niet overkomen dat ik mijn kind niet in die broek kreeg, oh nee! Dus dacht ik slim te zijn en voegde nog een extra centimeter naadwaarde toe (overal, mja). Doe! dat! niet! Want je eindigt met een breed exemplaar. Wat doen al die anderen die ik hoorde waaien beter wel: meet het testvak na en dan merk je: dat patroon zit bij normale uitvoering helemaal als gegoten. Hieronder is de brede versie te bekijken in het groen. Dat groen is trouwens echt wel oké, al lijkt het hier compleet pastel te zijn.

Vervolgens maakte ik nog een blauwe versie in de juiste maten, maar die kortte ik dan teveel in en creëerde zo wat water in de kelder. Hiervan een uiterst slechte foto, het kind kon niet stil staan. (En moeder had de foto ook wel wat kunnen bij snijden, jullie hoeven niet per se te weten waar wij onze pampers halen.)

Onlangs deed ik het eens helemaal goed en produceerde ik een jeansversie met okergele paspel.

Het pronkstuk is echter de Charlie! In de stoffenkamer werd ik naar de prachtige, okergele (zware) tricot gebracht en ik combineerde die met dunne tricot van een stoffenspektakel.

De handleiding is fantastisch en het ding zet als het ware zichzelf in elkaar. Dat geldt trouwens voor de jacob ook, al probeerde ik nog geen versie met rits.

In mijn hoofd zag het er toch anders uit dan het uiteindelijke resultaat (hebben jullie dat soms ook?), ik miste  iets. Dus flockte ik nog snel een grapje bij elkaar en nu ben ik helemaal tevreden. Het kind vindt zijn moeder hierdoor ook best grappig (en hoeft niet te weten dat knaagdieren die eikels zoeken of verstoppen grapjes zijn van anderen.)

Ik maakte een 98 voor de zoon van 2 jaar en 3 maanden oud. Hij zal er deze zomer nog perfect in passen en nu is het ook al oké. Hier zie je hem in de onafgewerkte versie. Ik had kiesstress (blauwe boorden, of toch okergeel?). Het kind zat precies ook met kopzorgen. 

Op de verlanglijst: een Charlie met lange mouwen én paspel, zoals deze. En verder is het uitkijken naar nieuwe patronen van zonen 09!

Das Hemd ...

ist näher als die Hose! Graag gebruik ik vandaag deze uitdrukking letterlijk en kan ik dus hierbij melden: het hemd is AF! Oh yeah! 

Ik zou er wreed over kunnen zagen, want ja, er liep echt bij elk stiksel wel iets mis. Neen, ik overdrijf niet, bewijs daarvan is mijn gebroken tornmes. Dat ding is geeltegans overwerkt. Maar ik ben voornamelijk blij dat ik erin geslaagd ben het af te krijgen. Met dank aan kind 2 dat nog wat bleef (blijft) zitten en waardoor ik dus nog wat extra tijd kreeg (krijg). En uiteraard Vielen Dank aan Mamasha, want zonder handleiding is zoiets toch gewoonweg onmogelijk?

 

 

 

Moeder, er klopt iets niet aan deze outfit.

Dit hemd maakte ik in maat 92 en is eigenlijk maar nipt oké, ondanks het feit dat Jeff nog geen twee jaar is. Het is lang genoeg maar aan de buik is er niet al te veel bewegingsruimte (moeder blijkt niet de enige met een bolle buik) . Gelukkig kan (zal!) ik dit nog laten afdragen door zoon 2. Het stofje komt van In den Beer. Het patroon is de Apple uit Ottobre. De kraag tekende ik zelf dankzij deze handleiding.

Allez, en dan nu op naar het volgende project: die Hose von Herr Jacob. Want geef toe, zo'n sponsen broekske onder dergelijk hemd, dat trekt op niets!

En hop, daarmee heb ik deze blog weer leven ingeblazen.

Geen ijverig wijf

Aan al diegenen wiens naaitempo ook niet zo verschroeiend hoog ligt, alhier misschien wat geruststelling: het mijne dus ook niet. Maar hij is af, die zak. Het begon ongeveer drie maand geleden. Het stokte bij de woorden ‘attach the straps’. Ja, zover was ik ook al, but … er .. HOW am I supposed to attach them? Geen zin in getorn, dus werd het geschuif … langs de kant en voor me uit. In feite was het niet zo moeilijk en wees het zichzelf uit. Ik ben erin geslaagd zonder hulplijn. Enkel het topstitchen wil nog niet fantastisch lukken. Iemand tips?
Trouwens, die IJverige Wijven verdienen hun naam. Ikzelf die stempel dus nog niet echt.


Ik maakte gisteren wel een boekentas op een drafje, van begin tot eind drie uur volgens dit patroon. Dus het hoeft niet altijd lang te duren. Achteraf bekeken beetje vreemde stofkeuze: fleece voor de stevigheid, gezelligheid en warmte (?) in de boekentas. Na zo’n zomer lijkt me waterdichte stof een betere keuze. Da’s dan voor de volgende keer, net als het pimpen.



En dan hier nog iets dat ook homemade is, maar dan niet in mijn home. Hemd gemaakt door een vriendin, en dju dat wil ik ook kunnen. In het hemd zit wel mijn zoon. Dat kan ik dan weer wel.

De zak in de zak

Bon, als reactie op dit: stimmt, niet publiceerbaar, hierbij het bewijs. Maar ondertussen doe ik het toch, dat publiceren.

En als reactie op dit: ik praat er veel over en ik schrijf er nu over, maar echt 'maken', ho maar :)

Ik ging een tweetal weken geleden hierheen, let wel, ik ging naar de gewone bijeenkomst, niet naar de workshop in de veronderstelling dat dit volledig overbodig zou zijn. Ik zou daar wel eens tonen hoe snel ik zo'n omkeerbaar zakske in elkaar zou zetten ... tot ik besliste dat ik mijn zak niet zou omkeren en ik er dus een zakje in wou. Eindresultaat: geknipte stof én een (uiterst slordige) zak in een zak. En inderdaad, hij hangt zelfs niet in't midden. Meer nog, ik stikte hem gewoon op het blauwe, zeer lichte katoentje en ik krijg terstond visioenen van hoe dat zal doorscheuren. Verstandige beslissing: de hele boel ontmantelen en vlieseline op de blauwe stof aanbrengen. De ontmantelfase is al achter de rug, nu de rest nog.

Blijkbaar maken naaisters bepaalde periodes door, dat bevestigden deze en deze ervaren wijvekes mij. Daar zouden zijn: de bloemenfase, de vlaggenfase, de sponsfase, ... ik bevind me momenteel nog in de 'prullen met Ikea-stofkes'-fase.

Enfin, ik sleep mijn naaimachine binnenkort 1000km verder in de hoop dat ik daar het geduld en de precisie zal vinden dit werk te voltooien. Ondanks gewaardeerde tips (strijk de naden, knippen aan de hoeken alvorens te draaien) bleef de zak in de zak gebombeerd. Misschien had dat niet dubbel gemoeten?

We zien wel of het ooit lukt, I'll keep you posted!

Als afsluiter nog een warme oproep naar de andere juffertjes. Ik zag al één en ander verschijnen bij Sophie C. op facebook en ik was wreed onder de indruk: broekjes, rokken, kleedjes, een tas.

Jullie doen meer en beter. Laat dat zien!

zever en ritsen

Maandag circuleerden er twee activiteiten onder de aanwezige juffertjes: ritstasjes en zeverlapjes.

Voor de ritstasjes gebruikten we deze fantastische handleiding.
Sophie C nam de hoekjes weg en zorgde zo voor volume (kleinste versie), ik* maakte de hoekjes rond en zorgde voor een binnenzakje (groene versie) en Anke deed het rechttoe-rechtaan (bloemenversie) waardoor ze nog tijd had voor een aantal haarlinten.



En dan de zeverlapjes. Deze blijken echt nodig voor kinderkens, zoals bijvoorbeeld hier.
Lynn (stitch'lin) maakte de bollenversie (achterzijde fleece) en Hanna de appelblauwzeegroene (achterkant groen, beiden T-shirtstof). En wat hebben we geleerd vandaag?

Gebruik altijd de juiste naald voor de juiste stof!

We leerden onszelf eigenlijk ook om dé perfecte zeverlap na te maken, maar daarvoor hebben we toch even onze hersenen moeten laten werken... Ik vertel u het hele verhaal.

Lynn maakte thuis (alvorens de geboorte van haar zoon - vooruitziend als ze is) al enkele zeverlapjes.

Hanna en Lynn hadden -onafhankelijk van elkaar- hetzelfde modelletje meegebracht dat ze absoluut wilden namaken. Dat wil al wat zeggen, he.

Waarom? Wel, het heeft wat stof teveel aan de nek, waardoor het lapke de zoon in kwestie omtovert in een stoere kerel (in plaats van in een zeverende baby).

Bestudeert u vooral deze foto maar eens.
(en meteen nog eens de foto bovenaan, u ziet, we zijn erin geslaagd om dit na te maken ... oeps, verklap ik al het einde van dit avontuur)

U ziet het, cool it is!

Voor de versie die Lynn er thuis van maakte, werkte ze twee keer met het patroon van de achterkant. Zeker niet onverdienstelijk: drie handige zevelapkes als resultaat (zie hoger). Maar ... de extra stof ontbreekt, en dat mysterie wilden we toch wel oplossen maandag.

Lynn, Hanna en ik braken ons hoofd erover en slaagden erin om het patroon na te maken. Hoera!
Dit waren onze ideetjes:
1. we maken patroon voor halve slab
2. achterkant: gewoon overnemen, klaar
3. voorkant: we verhogen de 'middellijn' met 6 cm
4. gefoefel met lintjes als 'meetlat', overnemen van de lijn aan de sluiting, ... leverde ons het perfecte (we willen niet onbescheiden zijn, maar het is wel echt perfect) patroon op!

Zoals ik al zei, en nu met enige trots herhaal: scoll naar boven en aanschouw de twee stoere zeverlapjes mét stof te veel aan de nek!

Als iemand het patroon en een werkbeschrijving wil, laat maar iets weten, dan schrijf ik een handleidinkje.



Zo samen aan projectjes werken is toch echt wel leuk en inspirerend.
Dit moeten we vaker doen!

Groetjes,

Nele

* eerlijkheid gebiedt me op te biechten dat ik het groene ritstasje hierboven zondagavond al maakte en maandag werkte aan een variant van de Eloleokringlooptas met geïntegreerd ritstasje, maar die is nog niet af ... wordt vervolgd!

Nog meer flocken!

Wat voorafging aan het verstofdagfeestje én enkele gevolgen ervan zag je al op enkele links in het vorige bericht. Maar dan heb je dit nog niet gezien ...

Wij zagen op het verstofdagfeestje de heer Jeff schitteren in het bovenstaand T-shirtje!
en neen - Jeff is niet onze nieuwe jonker

Alles is van de hand van mama stitchlin' (de kersverse mama van Jeff dus).

Ik ben benieuwd wanneer je dit maakte, Lynn: met of zonder dikke buik / baby op je arm / ... !

Groetjes, Nele

Bevredigende bezigheid

Bon, dat is hier verdacht stil na de naaidag. Ik heb vermoedens dat er in diverse woningen (onder kletterende dakpannen) dag én nacht genaaid wordt en er binnenkort een hele collectie rokken zal verschijnen. Mijn nieuwsgierigheid wordt danig op de proef gesteld.

Om het hier wat draaiend te houden bericht ik vandaag over een klein aanpassingswerkje. Eind juni vatte ik met haar een slaapzakprojectje aan. Haar project werd heel snel en mooi afgerond. Het mijne daarentegen moest nog wat aangepast worden. Dat komt ervan, van te willen naaien zonder handleiding. Ik had het er hier al over.

Het betreft meerbepaald de schouderbreedte die – hoewel het woord wel zegt dat schouders inderdaad breed zijn – toch een drietal cm langs elke kant dienden verkleind te worden. De omvang van het kind in spe laat zich nog raden, dus we mogen er niet zomaar van uit gaan dat het er met zekerheid zoals de moeder zal uitzien. (Ja, aan mij is al diverse keren gevraagd of ik aan competitiezwemmen doe. Antwoord: Neen, ik heb gewoon zo'n schouders). Soit.

Dus voila, hier de voor en na. Ik hoor u denken: te grote armsgaten? In dat geval zal ik met een paar vlotte handsteken de zaak wat verkleinen om later weer open te maken indien er flink gegroeid wordt.

Het zaakje was snel afgerond en dit in tegenstelling tot de eerste poging. De opening was groter, dus zag ik nu ineens het nut in van zo'n machine arm, (of hoe heet dat?) dat draaide in ieder geval zeer vlot en was warempel zelfs bevredigend.

Bij de eerste poging werd het armsgat op een bepaald moment dichtgenaaid, verscheen de biais vooraan onafgewerkt en andere (momenteel verdrongen) catastrofes. Conclusie: een mens leert al wat vlotter naaien op een slordige maand tijd.

Verder nog wat andere, kleinere zaken:

Een aangevraagde slab voor een vriendin (voor-en achterzijde). Functioneel (naar't schijnt) want de sluiting (?) zit aan de zijkant. Gebruikte stof: handdoek (= mondafveegdoek) en geplastificeerde Ikea-stof (= anti-doorlekdoek).

Een hoes voor ... wenselijk: een fototoestel, maar momenteel ziet het ernaar uit dat het enkel voor een gsm kan dienen. Ik volgde deze handleiding, maar er ging iets mis met de berekeningen. Het is een verjaardagsgeschenk voor de zus, dus ik kan niet testen of het toestel erin past. Wat wel oké is: het ding is gevoerd én waterdicht.

En tenslotte een (dit keer: symmetrisch) pamperzakje voor de kersverse zoon van een vriendin. De kleuren zijn gekozen op basis van de geboortekaart. Ik ga ervan uit dat de moeder dit dan mooi zal vinden.

That's all for now ... en dan had ik nu graag wat rokken gezien ...

Drie slofjes

Aangezien de Bulexonderhoudsman mij geen uur kon vertellen waarop hij zou langskomen vandaag, kon ik bijgevolg niet aanwezig zijn op de naaidag. Ik heb toch meegenaaid, zij het op afstand en ik wil jullie graag al het bewijs en resultaat daarvan tonen.

Het doel van de dag: babysloffen en wel omkeerbare. De (zeer duidelijke en uitgebreide) handleiding vond ik hier.

We beginnen met twee kussenslopen van de Wibra voor elk 0,50 eurocent 't stuk. Daar mag een mens al eens mee bronselen. Aangezien ik er nu slechts één vierde - ik ben slecht met cijfers, laat het ons houden op 'zeer weinig' - van gebruikt heb, kan er nog wat mee geëxperimenteerd worden in de toekomst.

Ondanks het vermoeden dat die elastiek mij wel eens problemen kon bezorgen, bleek niets minder waar: dit is een zeer eenvoudig en zeker haalbaar project. Ware het niet dat het toch moeilijk is om twee dezelfde sloffen te produceren. Ziehier één normaal uitziend slofje (hetgeen ik als tweede maakte) en één vernepelingske.

Aangezien ik het toch maar triestig vond, probeerde ik een derde slofje. Resultaat: DRIE verschillende slofjes en werkelijk géén benul hoe ik die er toch helemaal hetzelfde kan laten uitzien. De zin in vier verschillende slofjes was klein, dus hou ik het voorlopig op drie. Tips om slofjes er hetzelfde te laten uitzien zijn altijd welkom. Ik hoop stiekem dat het verschil met voeten erin helemaal niet meer opvalt.

p.s. Er moet hier ook nog wat geoefend worden op de onzichtbare hechtsteek. Ik volgde een duidelijke handleiding en deed het echt al beter in't verleden, maar vandaag wou het niet lukken (te ongeduldig?) . Laten we blij zijn dat de slofjes omkeerbaar zijn, aan de andere kant was slipstichten niet nodig en ziet het er onberispelijk uit!

Ongegronde zakkenangst

Terwijl Miet diverse rokjes grondig wou inkorten (resultaat nog niet gezien?), gooide ik het over de luiertas-boeg. Ondanks pamperzakje zou het wel eens kunnen dat er voor het kind toch ook wel eens wat meer spullen moeten versleurd worden. Gezien dergelijke tassen vaak niet écht mooi zijn en veel vaker wel écht duur besloot ik er zelf één te maken. Het slaapzakkenverhaal (nog niet gepost, dat komt nog wel een keer. In't kort: een slaapzak zonder patroon maken is moeilijker dan met ...) indachtig besloot ik mij te inspireren op dit boek (SIMPLE sewing: juij) en op deze tas. (Voorlopig nog geen andere projecten uit het boek aangedurfd. Mijn tweede poging zal de snuggler zijn. Wie dit al eens maakte: alle tips zijn welkom.)

Neles argusoog en deskundigheid op gebied van luiertassen bemerkten dat de tas wel snel in elkaar zou zitten, maar wellicht minder bruikbaar zou zijn wegens te klein en misschien ook wel te weinig stevig. Gelukkig zette zij haar wiskundig brein aan het werk en ontwierp in zo'n vijf minuten tijd gewoon eventjes een andere tas. Ik zat erbij en keek ernaar. Na precies uitgerekend en uitgetekend te zien hoe de beschikbare stof * ten volle benut zou worden kon ik beginnen knippen. (* stof, 't is te zeggen: eigenlijk toile cirée, voor de stevigheid, want tassen met voering dat lijkt me een brug te ver.)

Daarna zat de tijd erop en moest ik noodgedwongen alle afzonderlijke stukken achterlaten en een pauze inlassen wegens reisplannen.

Een goeie week later: donderdag naaidag bij Anke en Sophie zou ik de tas wellicht wel kunnen afwerken. Ware het niet dat een vreemdsoortige angst mij overviel: zou ik dat ding echt in elkaar kunnen krijgen? En moeten er zakken in de zak en welke moeten dat zijn en hoe gaat dat precies? En wat is stap 1 en 2 en hoeveel stappen zal mij dat kosten? En neen, ik wou Nele niet de hele tijd van haar werk halen om leerlinggewijs telkens te checken hoe en wat en ...

Gevolg: ik spendeerde de ochtend met talmen en lummelen. Twee te vermijden werkwoorden op een naaidag. Ik ging wederom naar huis met stukken geknipte stof en nog steeds geen tas in het vooruitzicht.

(Trouwens, heb bij Anke en Sophie ook geen afgewerkt product gezien bij vertrek. Ze werkten aan een zomerkleedje voor hun dochters mét patroon. Ook hier ben ik benieuwd naar het resultaat!)

Vrijdag (na een ochtendje uitstelgedrag) dan toch de machine bovengehaald en jawel (hoezee, juich en triomf!) het boeltje in elkaar gekregen. En ziehier het resultaat:

Eén en ander is voor verbetering vatbaar:

Zal de regen ondanks het gekozen waterdichte materiaal toch een weg vinden in mijn tas langs de opening aan de rits? En interessanter: is dit nog te verhelpen?

Hoe stikt men netjes een vierkant? Joost mag het weten ... Laat staan zo'n kruis erdoor.

Nele zei nog: voor je de rits inzet, eerst het bovenstukje afwerken met biais ... maar ik wist dat bovenstukje op het ritsmoment precies niet meer te vinden. Nu kan éénieder mijn fraaie zigzaksteek bewonderen .

Zakjes in de zak: misschien te hoog, te laag, te groot of te klein. Dat zal duidelijk worden bij gebruik.

In ieder geval is de zak zowel door mens als buggy draagbaar.

En de conclusie van de zaak is: zelfs zonder stappenplan kan een leek een bruikbare tas naaien. Maar toch neem ik me voor volgende keer echt wel een keertje een handleiding te gebruiken. Kwestie van zelfs ongegronde angst niet meer te laten opduiken.